Terugkijken zonder verdriet
Zonder verdriet terugkijken op een zware periode: dat is op dit moment in mijn ogen een bijzondere ervaring.
Wanneer een van je ouders komt te overlijden, blijft niet alleen je eigen verdriet achter. Ook het verdriet, de zorg en de verantwoordelijkheid voor de ouder die achterblijft, komen erbij.
Je voelt de leegte, maar ook de leegte van de ander. Je deelt, neemt waar en zorgt. Langzaam schakelt je systeem over op overleven en word je geleefd door hulpverlening, zorg en alles wat op je afkomt. Dan ben je mantelzorger.
Als de zorg voor een overleden ouder wegvalt, ontstaat er even lucht en ruimte. Maar zonder dat je het doorhebt, wordt die ruimte heel gemeen, bijna stiekem en als een blinde vlek gevuld met de zorg voor de ouder die is achtergebleven.
Het is in algemene zin niet de bedoeling dat je als kind boven je ouders komt te staan. Maar dementie of Alzheimer is een ziekte waarbij een ouder een gevaarlijk ‘kindplekje’ in je familieopstelling kan krijgen. De natuurlijke verhouding tussen ouder en kind kan daardoor langzaam verschuiven. Je blijft het kind, maar je rol als kind wordt steeds minder vanzelfsprekend.
En jij, het kind? Jij werkt, zorgt en bent bezig met je gezin. Ondertussen verdwijnen plannen en toekomst naar de achtergrond. Misschien heb je dromen, maar hoe hard je ook werkt, ze raken steeds verder uit beeld. Ze krijgen steeds minder prioriteit. Geen tijdslimiet, geen deadline.
Ruimte om weer te dromen
Er komt een moment waarop het einde daar is. Je sluit iets af. Met heel veel emotie. Met heel veel pijn. En het ergste: de gemengde gevoelens. De gedachten die je niet wilt hebben. Ze voelen niet gepast. Ze horen er niet te zijn. En toch komen ze boven, tussen al het verdriet en de pijn door. Terwijl anderen zeggen dat het beter is. Dat je je best hebt gedaan.
Dan komt het moment van acceptatie. Het punt waarop je gevoel kantelt. Het punt waarop je oude dromen en plannen weer oppakt. Het werk dat je doet, krijgt weer zijn normale gang van zaken. Het leven vindt zijn draai terug.
En dan is er een dag waarop je met je laptop op schoot en een tablet als tweede scherm je eerste winst met daghandel verdient. In opties, nota bene. Dat voelt machtig, alleen ben je er nog niet.
De wonden zijn te vers en je droomt meer dan eens per nacht. Je hebt nog veel te doen en bovendien heel veel te verwerken. Ondertussen gaat het leven door: werken, reizen en inhalen wat je hebt laten liggen. Letterlijk met kunst- en vliegwerk.
Voorzichtig de eerste zetten
Vanaf het kantelpunt tot nu is de klok rond. Driehonderdvijfenzestig dagen waarin plannen en dromen vorm hebben gekregen. Vorig jaar wist ik hoe de schaakstukken over het bord bewegen. Alleen wil dat nog niet zeggen dat je kunt schaken. Inmiddels doe ik voorzichtig mijn eerste zetten.
Want waar de wereld voor mij leek stil te staan en het leven een vaste sleur kreeg, veranderde de omgeving en het leven om ons heen. Alles werd sneller, dynamischer en anders. Werk verandert, mensen veranderen en ook de manier waarop je naar jezelf kijkt, verandert. En toch is het verdomd lastig om je mindset te veranderen.
Een veranderende wereld vraagt om aanpassingen, anticiperen, groeien en veerkracht tonen. Wanneer anderen dat van je vragen, is dat verdomd lastig. Ik ben me ervan bewust dat mijn situatie niet op zichzelf staat. Een groot deel van mijn generatie en de generatie daaronder zit in dezelfde situatie of krijgt hiermee te maken. De een gaat er wat makkelijker mee om dan de ander.
Op weg naar mijn haven
Het ligt voor mij achter de rug. Ik kan met een frisse, open blik naar de toekomst kijken. De koers is duidelijk, de haven niet. De juiste haven draait niet om geld, aanzien of macht, maar om liefde, geluk en waardering.
Uiteindelijk zijn er altijd mensen om je heen die denken dat liefde, geluk en waardering te koop zijn. Het gaat alleen om de manier waarop je die met geld probeert te kopen. Vandaar mijn vaste spreuk: “Het gras is altijd groener aan de overkant, maar het is altijd kunstgras.”
Mijn ideale haven heeft daarom altijd een bruin randje. Een haven waar mensen gewaardeerd worden om wie ze zijn, hun inzet en hun succes, en niet worden beoordeeld op hun financiële situatie, aanzien of de macht die ze daarmee willen uitstralen.
No responses yet