Rincón de la Vieja National Park, Waar de aarde ademt
De ochtend begint vroeg bij Cañon de la Vieja Lodge. De zon staat al hoog aan de hemel en het is direct voelbaar: dit is een ander Costa Rica. Droger, warmer, stoffiger bijna. Het contrast met de Caribische jungle van de afgelopen dagen kan haast niet groter zijn.
Voor vertrek schuiven we nog aan voor het ontbijt. Eerlijk is eerlijk: prijzig en wat karig. De koffie laat te wensen over, maar we drinken hem toch. Rituelen zijn soms belangrijker dan kwaliteit.
Niet veel later stappen we de bus in richting Rincón de la Vieja National Park, een gebied dat volledig draait om de kracht van de aarde. De naam alleen al; “de hoek van de oude vrouw” draagt iets mysterieus in zich. De actieve vulkaan bepaalt hier het ritme, ook al blijft de hoofdkrater voor bezoekers meestal gesloten.
Volcanic Hazards
In het gebied Las Pailas wordt meteen duidelijk waarom. We lopen langs kokende modderpoelen, langs sissende fumarolen en stomende bronnen. De grond leeft hier. Borrelend, dampend, soms dreigend. Het is rauw, ongepolijst en fascinerend tegelijk.
Hier zie je niet alleen natuur, maar energie in haar puurste vorm. Letterlijk. Costa Rica wekt een groot deel van zijn elektriciteit op uit deze geothermische activiteit. Wat onder onze voeten borrelt, voedt een land.
We bevinden ons in een tropisch droogwoud. Een landschap dat totaal anders aanvoelt dan het regenwoud waar we net vandaan komen. Grote open stukken, andere vegetatie, andere geluiden. De imposante Guanacasteboom, de nationale boom torent boven alles uit.
We speuren naar dieren. Kapucijnaapjes, brulapen, coati’s, toekans… ze zouden hier allemaal moeten zitten. Maar soms bepaalt de natuur wat je wel en niet te zien krijgt.
Vandaag geen apen. Geen coati’s. Maar wél iets wat we niet hadden durven verwachten. Een tapir.
Rustig, bijna statig, staat hij in een moerasachtig gebied. Alsof hij er altijd al was en wij slechts even mochten meekijken. Een zeldzaam moment. Een stiltepunt in een verder intens landschap.
Onze gids Eddie vertelt enthousiast over biodiversiteit. Dat dit misschien wel de rijkste plek op aarde is. Maar nuanceert zichzelf ook: officieel ligt die titel bij Corcovado National Park. Een plek die nog op ons wacht.
De hitte is ondertussen genadeloos. De zon brandt en de tocht eist zijn tol. Eén van de medereizigers krijgt het zwaar. Even slaat de schrik toe. Water, suiker, rust. Gelukkig knapt hij snel op en keert samen met de chauffeur terug naar de bus.
De rest van ons loopt door. Moe, warm, maar onder de indruk.
Terug bij de lodge wachten het zwembad, de bar en de zon.
En vooral: het besef dat Costa Rica opnieuw een ander gezicht heeft laten zien.
Cañon de la Vieja Lodge, Een plek om op adem te komen
Cañon de la Vieja Lodge
Voordat we definitief vertrekken, staan we nog even stil bij de lodge zelf.
Cañon de la Vieja Lodge is zo’n plek waar alles klopt zonder dat het overdreven luxe voelt. Ruimtelijk opgezet, ontspannen sfeer, comfortabele kamers. Een plek waar je na een dag vol indrukken echt even kunt landen.
Het zwembad lonkt. De bar nodigt uit. En voor wie wil is er meer: wandelen, spa, abseilen, zelfs een soort roetsjbaan.
Maar misschien is de grootste kracht wel de ligging. Midden in de natuur en tegelijk de perfecte uitvalsbasis voor het nationale park.
Ontspanning en avontuur, precies in balans.
Op naar de bergen, Van droogte naar mist
De volgende ochtend voelt rustiger. Geen gehaast ontbijt, geen vroege wekker. Om negen uur worden we verwacht bij de bus.
We slaan het ontbijt dit keer over. De prijs-kwaliteitverhouding heeft ons niet overtuigd, en daarin staan we niet alleen. In plaats daarvan stoppen we bij een supermarkt. Boodschappen, pinautomaat, even praktisch bezig zijn.
Het zijn van die momenten waarop een groepsreis voelbaar wordt. Een rijdend schema. Een collectief tempo. Soms soepel, soms wat stroever.
Een klein misverstand over handdoeken zorgt nog voor wat gemor, maar uiteindelijk vertrekken we. Zoals altijd.
Nevelwoud uitgelegd
De weg naar Monteverde is adembenemend.
We rijden omhoog, steeds verder de bergen in. Hier schuift de Cocos-plaat onder de Caribische plaat, een proces dat miljoenen jaren geleden het landschap vormde. Wat je ziet is geen toeval, maar geologie in beweging – zij het op een schaal die wij nauwelijks bevatten.
We komen aan in Santa Elena, op zo’n 1500 meter hoogte.
Aan de ene kant de Pacifische kust. Aan de andere kant de bergen, met daarboven het beroemde nevelwoud. En daar gebeurt iets bijzonders.
De wolken blijven hangen aan de bergkam. Aan onze kant: zon. Aan de andere kant: mist en regen. Alsof iemand een lijn door het landschap heeft getrokken.
Santa Elena voelt levendig. Toeristisch, maar prettig. Winkeltjes, restaurants, vrijheid. Even loskomen van het schema. Sommigen gaan ’s avonds het nevelwoud in. Wij kiezen voor een rustige avond in het dorp.
En dat blijkt precies goed.
Monteverde, Leven in de wolken
Monteverde, leven in de wolken
Hotel Claro de Luna voelt als een verrassing. Kleurrijk, speels, bijna sprookjesachtig. Alsof Villa Kakelbont naar Costa Rica is verhuisd. Onze kamer doet daar nog een schepje bovenop. Twee hemelbedden, bloemen, een bubbelbad. Onverwachte luxe.
De volgende dag staat het nevelwoud op het programma. Geen gewone jungle, maar een ecosysteem dat letterlijk in de wolken leeft. Mist, condens, vocht dat nooit echt regen wordt maar overal aanwezig is. Ik kies voor de hangbruggen.
Hoog boven de grond lopen we door een wereld van mos, varens en groen in duizend tinten. Het voelt nat, maar mijn shirt blijft droog. Een vreemde, bijna surrealistische ervaring. Nog vreemder wordt het als blijkt dat Chantal, slechts enkele kilometers verderop, in de zon ligt.
Het contrast is absurd. Maar dat is precies wat deze plek zo bijzonder maakt.
Niet elke dag is perfect
Dan volgt een dag zonder plan. Of eigenlijk: een dag waarop alles even anders loopt. Rustig opstaan. Geen haast. Geen programma. Totdat kleine dingen zich opstapelen. Een teek. Ziekte. Vermoeidheid. Chantal ligt in bed met koortsverschijnselen. Waarschijnlijk een combinatie van zon en inspanning.
De sfeer verandert. Niet dramatisch, maar voelbaar. Soms hoort dat er ook bij. Niet elke dag is een hoogtepunt.
Zelfs niet in Costa Rica.
Onderweg, Terug richting hoogte en verder
De volgende dag staat in het teken van reizen. Lang. Zes tot zeven uur in de bus. Van bergen naar dalen, van mist naar zon, van koel naar warm en weer terug. We stoppen onderweg. Voor koffie. Voor geld. Voor lunch.
Het pinmoment voelt ongemakkelijk. Niet door de bedragen, maar door de vanzelfsprekendheid. Het collectieve karakter. Maar het hoort erbij. De lunch daarna maakt veel goed. Een eenvoudige plek, maar met een uitzicht over de vallei van San José dat bijna niet te bevatten is.
Daarna gaan we weer omhoog. Hoger dan 2000 meter. En vervolgens weer omlaag, over smalle wegen die zich langs de bergwanden slingeren. Tot we aankomen. Nieuwe plek. Nieuwe energie.
Quetzal, verwachtingen en realiteit
Quetzal
De volgende ochtend gaat de wekker om vijf uur. Voor een vogel. De quetzal. Iconisch. Zeldzaam. Bijna mythisch. We sluiten aan bij een groep mensen langs de weg. Camera’s, lenzen, spanning. We zien hem.
Even. Ver weg. En weer weg. Het moment is… anders dan verwacht. Later, tijdens een wandeling, die onze gids overigens gratis doet, met de deal dat we bij vrienden in huiselijke sfeer lunchen. Op deze wandeling zien we er twee. Dichtbij. Rustig. Natuurlijk. Zonder drukte. Zonder verwachting.
Soms werkt het zo.
En weer door… richting de Pacifische kust
Na lunch en nog meer indrukken zetten we koers naar het zuiden. De natuur verandert opnieuw.
En dan, aan het einde van de dag: Een safari lodge. Een tent. Geluiden van krekels. Een spin in de douche. Een miljoenpoot op de vloer. Iets dat wegschiet bij binnenkomst. Het is rauw. Echt. Ongefilterd.
En terwijl de nacht valt en het geluid van de jungle aanzwelt, blijft één gedachte hangen: Wat gaat hier vannacht nog meer rondlopen?
Gelukkig ligt de klamboe klaar.
Lees mijn hele reiservaring op:
No responses yet