Richting La Fortuna en de Arenal regio
Drievingerige luiaard
Na twee uur wandelen door Parque Nacional Cahuita komt er een einde aan onze tijd aan de Caribische kust. We keren terug naar de bus, waar een lange rit op ons wacht richting het binnenland van Costa Rica.
We laten de Caribische zee achter ons. Voor ons ligt een compleet ander landschap.
Richting La Fortuna en de Arenal regio maken we nog een tussenstop bij Rústicos, waar we een stevige lunch nemen. Het is een moment van rust in een lange dag van veel reizen. Daarna vervolgen we onze weg richting La Fortuna, het stadje aan de voet van de imposante Arenal vulkaan.
Ruim een uur later arriveren we bij Faro Arenal, onze uitvalsbasis voor de komende dagen.
Verblijf bij Faro Arenal
Verderkijker met een stijve nek
Faro Arenal is een familiehotel dat zichtbaar bewust omgaat met zijn omgeving. Afvalwater wordt hergebruikt voor irrigatie, groenten worden biologisch verbouwd en afval wordt gescheiden en verwerkt tot compost. Het is een plek waar duurzaamheid geen marketingterm is, maar onderdeel van het dagelijks functioneren.
De lodge beschikt over een zwembad en de kamers zijn eenvoudig maar compleet: rustiek hout, airconditioning, een eigen badkamer en alle basisvoorzieningen die je nodig hebt.
Een deel van de groep trekt er ’s avonds nog op uit om in het dorp te eten. Wij blijven hangen bij de bar. Morgen en overmorgen staan alweer nieuwe activiteiten op het programma.
Muelle de Los Chiles
Krokodil in Muelle de Los Chiles
Die ochtend om 07.45 uur vertrekt de bus richting Muelle de Los Chiles, een klein grensplaatsje in het noorden van Costa Rica. Het weer is zwaar bewolkt en de regen valt in dikke druppels naar beneden.
Onderweg maken we kennis met Gabriel, de gids die ons vandaag begeleidt. Nog voordat we goed en wel op weg zijn, duikt hij diep in het onderwerp klimaat.
Costa Rica kent wel natte en droge seizoenen, maar zo eenvoudig als dat vaak wordt voorgesteld, is het niet. Door de ligging nabij de evenaar, de invloed van zowel Caribische als Pacifische luchtstromen en de aanwezigheid van bergketens ontstaan talloze microklimaten. Regen aan de ene kant van een berg kan betekenen dat het aan de andere kant volledig droog is.
Na een busrit van ongeveer twee uur, inclusief een korte koffiestop, klaart het weer inderdaad op.
De Río Frío, wildlife en stilte
In Los Chiles stappen we over op een pontonboot om de Río Frío te verkennen.
Al snel verandert het tempo. De boot glijdt rustig over het water terwijl we de oevers afspeuren. Overal is leven: apen in de bomen, leguanen op takken, krokodillen langs de waterkant en een indrukwekkende hoeveelheid vogels. Het is geen overweldigende safari, maar juist het subtiele maakt indruk. Je moet kijken, zoeken, en soms gewoon geluk hebben.
Langzaam varen we richting het grensgebied met Nicaragua.
De Río Frío, wildlife en stilte
Lunch aan het water, vlak voor de grens
Enkele kilometers vóór de daadwerkelijke grens leggen we aan voor de lunch. Een eenvoudige plek aan het water, midden in de natuur. Het moment voelt rustig. Geen haast, geen programma. Gewoon eten, kijken en even stilstaan bij waar we zijn.
Na de lunch stappen we weer aan boord en varen we in alle rust terug naar het vertrekpunt in Los Chiles. Daar wacht de bus ons weer op voor de terugreis van ongeveer twee uur naar Faro Arenal.
Bij terugkomst krijgt de groep drie kwartier om zich op te frissen voor vertrek naar de thermale baden. Wij besluiten deze activiteit over te slaan. Misschien is dit ook het moment waarop de eerste kleine kanttekeningen bij deze groepsreis naar boven komen. Het tempo ligt hoog. Er is weinig ruimte om gewoon even niets te doen of ergens langer te blijven omdat het goed voelt. Alles is gepland. Alles heeft een tijd.
Comfortabel, maar soms ook vermoeiend.
We blijven daarom op het complex. Buiten de poort voelt het hier niet overal even ontspannen. In deze regio, dicht bij de grens met Nicaragua, wonen veel arbeidsmigranten. Het oogt eenvoudiger, soberder misschien, al blijft dat een kwestie van perspectief.
Samen evalueren we de eerste minpunten van de reis. De lodge voelt functioneel en mist wat sfeer. Ook de manier waarop sommige excursies en bijdragen worden gepresenteerd schuurt af en toe. Niet groot, maar wel merkbaar.
En toch…
Een avond zonder planning
Wanneer de bar opent, bestellen we pizza en nacho’s. De rest van de groep is naar de thermen. Wij hebben de plek voor onszelf. Geen schema. Geen uitleg. Geen planning. Gewoon zitten, praten en lachen. Soms zit het mooiste van reizen juist in de momenten die niet gepland zijn.
De waterval van La Fortuna
De volgende ochtend staat de waterval op het programma. Opnieuw vroeg op.
De waterval van La Fortuna
Na een korte rit arriveren we bij de ingang. We dalen 488 treden af richting de waterval. Hoe verder we naar beneden gaan, hoe indrukwekkender het wordt. Beneden aangekomen staan we oog in oog met een enorme watermassa die met kracht naar beneden stort. Het geluid, de energie, het zicht, alles maakt indruk.
Na een korte rit arriveren we bij de ingang. We dalen 488 treden af richting de waterval. Hoe verder we naar beneden gaan, hoe indrukwekkender het wordt. Beneden aangekomen staan we oog in oog met een enorme watermassa die met kracht naar beneden stort. Het geluid, de energie, het zicht, alles maakt indruk.
Sommigen nemen een duik. Anderen proberen het moment vast te leggen. Maar wat naar beneden gaat, moet ook weer omhoog.
Halverwege blijkt dat de oudste van de groep zijn bidon beneden heeft laten liggen. Eddie aarzelt geen moment en daalt opnieuw af. Wanneer hij terugkomt met de bidon en hoort dat het “misschien de verkeerde is”, kan hij de grap eerst niet waarderen.
Later gelukkig wel.
Lake Arenal, grote krachten onder de oppervlakte
Team La Fortuna de Arenal
Rond het middaguur verlaten we La Fortuna en rijden we langs Lake Arenal. Het meer oogt rustig, bijna sereen. Maar onder het oppervlak schuilt enorme kracht. Via gigantische buizen wordt water naar turbines geleid die een groot deel van Costa Rica van energie voorzien. Terwijl we langs de oever rijden en de wind over het water trekt, realiseren we ons dat dit landschap niet alleen mooi is, maar ook functioneel. Aan de horizon ligt de Arenal vulkaan, al blijft de top verborgen achter wolken.
Onderweg stoppen we bij Café y Macadamia. Een plek met goed eten, frisse smoothies en een uitzicht dat bijna surrealistisch aanvoelt. De heuvels met windmolens doen denken aan een landschap dat eerder uit een kinderprogramma lijkt te komen dan uit de realiteit.
Even een moment van rust.
Aankomst bij Cañon de la Vieja Lodge
Aan het einde van de middag arriveren we bij Cañon de la Vieja Lodge.
Een nieuwe omgeving, een nieuw klimaat. Meer zon, meer warmte en een andere energie dan we tot nu toe hebben ervaren. Vanaf nu laten we de Caribische invloeden definitief achter ons.
Een volgend hoofdstuk van de reis begint.
Lees mijn hele reiservaring op:
No responses yet