Loslaten

Zaterdag 31 januari 2026

Het had iedere laatste dag van januari kunnen zijn na het overlijden van mijn moeder. Maar mijn vader overleed twaalf dagen voor hun trouwdag in 2025. Hij vierde zijn trouwdag ergens samen met mijn moeder. En op deze dag, in 2026, mocht ik mijn afspraak en verplichtingen inlossen, en het laatste loslaten wat er nog over was.

Afspraak en belofte

Dat is wat euthanasie in mijn ogen zo mooi, zo zwaar en zo belastend maakt. Je neemt goed afscheid. Je krijgt een rugtas vol goede raad mee, je maakt afspraken en je doet beloftes. De afspraken ontstaan uit die goede raad, maar zijn niet altijd haalbaar, het leven laat dit niet altijd toe. Beloftes blijven schuld, en die voer je uit omdat je er zelf volledig en gevoelsmatig achter staat.

Meedragen en loslaten

Beloftes draag je mee tot de tijd is aangebroken om deze in te lossen. Deze zaterdag, de laatste dag van januari 2026, was zo’n dag. Het nakomen van een laatste wens en belofte die acht jaar geleden is uitgesproken. Het laatste wat ik doe voordat ik het laatste stukje tastbare ga loslaten van mijn vader en moeder.

Mooi emotioneel

Ik laat jullie los op een plaats waar ik eerder mijn tienerjaren losliet en de rest van mijn leven begon, waar de basis nog altijd ligt. Samen met een beetje van Kelly, onze Bouvier, en Tijger, de kater die destijds deel uitmaakte van ons gezin in die mooie tijd.

Een zachte bries en het ruizen van de zee spreken waar woorden tekortschieten op het moment dat ik jullie loslaat.

Twee hoopjes stof, geroerd door de zee en gemarkeerd met twee rode rozen. Als materie weer samen deel uitmaken van deze wereld.

Gaat jullie goed.
We’ll meet again! 🙏🏻🙏🏻🙏🏻