Intro
Niet alles laat zich vangen in een verslag.
In dit interview blik ik terug. Op de reis, de momenten die bleven hangen en wat het uiteindelijk met me heeft gedaan.
Een gesprek met… mezelf (en een beetje AI)
Voor dit interview heb ik het anders aangepakt dan normaal.
Met behulp van ChatGPT als sparringpartner zijn vragen samengesteld op basis van mijn eigen reisverhalen door Costa Rica. Vragen die mij dwongen om opnieuw te kijken. Soms scherper. Soms eerlijker. Soms confronterend.
De antwoorden zijn volledig van mij. Ongefilterd en zoals de reis voelde.
Samen vormt het een verhaal dat verder gaat dan mijn klassieke reisverslag, een combinatie van persoonlijke beleving en technologie. Precies waar BS by Michael voor staat.
Van nieuwsgierigheid naar iets dat blijft hangen
Soms kies je een bestemming. Soms kiest een bestemming jou.
Costa Rica viel niet zomaar uit de lucht. Het begon aan tafels, in gesprekken, ergens tussen een glas wijn en herinneringen van anderen. Vrienden die vertelden. Kennissen die terugkwamen met verhalen die bleven hangen. En uiteindelijk dat ene moment waarop meerdere mensen onafhankelijk van elkaar hetzelfde zeggen: dit moet je ooit zien.
Dat was genoeg.
Niet omdat ik precies wist wat ik kon verwachten.., integendeel. Mijn beeld was vaag. Jungle. Stranden. Groen. Misschien iets zoals Mauritius, ooit eerder gezien. Maar verder? Geen idee. Geen voorbereiding, geen lijstjes, geen diep ingelezen routes. Alleen een app met een globale reisbeschrijving en een hoofd vol losse beelden.
Misschien was dat achteraf precies goed.
Wanneer begint een reis eigenlijk echt?
Voor mij begint reizen niet op bestemming. Het begint thuis. Op het moment dat de voordeur dichtvalt en de koffer in de auto verdwijnt.
Toch zit er altijd een tweede moment in. Schiphol. En dan vooral wanneer je niet meer bij de bekende pieren staat. Niet de korte vluchten. Maar het moment waarop duidelijk wordt: dit gaat verder. Buiten Europa. Een andere wereld.
Daar begint het gevoel echt te groeien.
Maar het moment waarop Costa Rica zich echt liet zien? Dat kwam later.
Na een lange vlucht. Een korte nacht. En vervolgens een tocht van drie uur, gevolgd door iets wat je niet snel vergeet: met een boot, 75 kilometer per uur, dwars door de jungle. Geen wegen. Geen huizen. Alleen water, groen en geluid.
Dat is geen aankomst. Dat is een overgang.
Een land dat niet in één beeld past
Wat Costa Rica zo bijzonder maakt, is dat het zich niet laat vangen in één omschrijving.
Het is een land van contrasten. Ecosystemen die elkaar afwisselen op een schaal die je bijna niet begrijpt. Binnen een relatief klein oppervlak verandert alles: klimaat, vegetatie, sfeer. Alsof meerdere werelden in elkaar zijn gevouwen.
De jungle leeft. Letterlijk.
Geluid speelt daarin een grotere rol dan je vooraf beseft. De brulapen, zonder twijfel zijn het meest indrukwekkend. Het is geen achtergrondgeluid. Het is aanwezig. Overheersend bijna. Alsof de jungle je laat weten dat jij hier slechts bezoeker bent.
En dan de vogels. Prachtig, maar niet altijd rustgevend. Het idee van een “rustgevende jungle” zoals je die misschien kent uit een sauna of meditatie-app, verdwijnt hier vrij snel. Dit is geen decor. Dit is echt.
Klein zijn op de juiste momenten
Er zijn momenten waarop je je klein voelt. Niet negatief, maar op een manier die respect afdwingt.
In het nevelwoud van Monteverde, bijvoorbeeld. Lopend over hangbruggen, hoog boven de grond. Je kijkt naar beneden langs een boomstam die tientallen meters verder pas eindigt. Alles is bedekt met mos. Groen overheerst. Het voelt oud. Groots. Onaantastbaar.
Maar hetzelfde gevoel had ik ook aan de kust.
De oceaan aan de Pacifische kant is geen rustige achtergrond. Het getij, de kracht van het water, de manier waarop eilanden verdwijnen bij hoogwater, dat maakt indruk. Zelfs als je denkt dat je al veel gezien hebt.
Hoogtepunten die je niet plant
Sommige momenten kun je niet plannen.
Een bultrug met haar jong zien, bijvoorbeeld. Dat is geen activiteit. Dat is geluk. Het zien hoe zo’n enorm dier zich beweegt, beschermend, zoekend naar veiligheid voor haar kalf – dat blijft hangen.
Maar misschien nog opvallender was een plek die je normaal niet als “hoogtepunt” zou bestempelen.
Een lodge. Afgelegen. Alleen bereikbaar per boot. Met beperkte bagage. En een sfeer die het midden hield tussen charme en chaos. Een eenbenige barkeeper die moeiteloos cocktails serveert. Contant betalen in dollars. Een pinapparaat dat er wel is, maar eigenlijk niet.
Het klopte niet helemaal. En juist daardoor klopte het precies.
De andere kant van de reis
Niet alles is romantisch. En dat hoeft ook niet.
Reizen in groepsverband heeft zijn dynamiek. Het constante verplaatsen. Om de paar dagen je tas opnieuw inpakken. Busritten die langer voelen dan ze zijn. Afhankelijk zijn van een planning die niet van jou is.
En soms momenten waarop je denkt: even niet.
Zoals aankomen na een lange dag en ontdekken dat je in een tent slaapt. Glamping, ja – maar met een open verbinding naar buiten waar elk dier in theorie naar binnen kan. Op zo’n moment speelt vermoeidheid een grotere rol dan realiteit.
Achteraf valt het mee. Maar op dat moment voelt het anders.
Ook het commerciële aspect van reizen wordt zichtbaar. Excursies, betalingen, afhankelijkheid van locaties en planning. Het hoort erbij, maar het schuurt soms.
Een land van contrasten, ook buiten de natuur
Wat opvalt, zit vaak in details.
Het rookgedrag bijvoorbeeld, of eigenlijk het ontbreken daarvan. Nauwelijks mensen die roken, geen peuken op straat. Strenge regels, zichtbaar in hoe het wordt gehandhaafd.
Of de energievoorziening. Bijna volledig duurzaam. Waterkracht, wind, thermische energie. In een land waar dat blijkbaar wél werkt.
Maar ook de woningen. Eenvoudig. Functioneel. Soms ogenschijnlijk armoedig, maar misschien is dat slechts onze blik.
Het laat zien hoe relatief alles is.
Wat deze reis echt deed
Deze reis was mooi. Maar ook moeilijk.
Het bracht dingen naar boven. Herinneringen. Reflecties. Het liet zien waar groei zit, maar ook waar het schuurt. Het afgelopen jaar speelde daarin al een rol, en deze reis gaf daar een extra laag aan.
Ik kwam anders terug dan ik vertrok. Rustiger. Meer bewust. Maar nog niet “klaar”.
Misschien is dat ook niet het doel.
Samen reizen, samen leren
Samen reizen versterkt. Maar het laat ook andere kanten zien.
Je ziet hoe iemand zich gedraagt in een groep. Hoe dynamiek werkt. Hoe mensen zich aanpassen of juist niet. Dat geldt voor anderen, maar ook voor jezelf.
Het opent gesprekken. Geeft nieuwe inzichten. Soms direct, soms pas later, aan tafel ergens thuis.
Wat blijft
Niet de foto’s. Niet de routes. Niet de lijstjes.
Wat blijft is gevoel.
Een combinatie van vrijheid, verwondering en een soort ongrijpbare rust. Het besef dat dingen anders kunnen. Dat er meerdere manieren zijn om te leven, te kijken, te ervaren.
En misschien wel het belangrijkste:
Dat je niet alles hoeft te begrijpen op het moment zelf.
In één zin?
Onwerkelijk.., en tegelijkertijd precies zoals het moest zijn.
No responses yet