Aankomst in Ligurië en de eerste indruk van Dolceacqua
Vandaag ‘reizen’ we opnieuw binnen Europa naar een voor ons onbekende bestemming. Niet voor onze reisgezellen en ook niet voor de familie die wij gaan bezoeken. Op Schiphol treffen we Daniel en Britt voor een bijzonder familiebezoek aan het Italiaanse dorpje Dolceacqua.
Dolceacqua is zo’n Italiaans dorpje waar je direct het gevoel krijgt een ansichtkaart binnen te lopen. Gelegen in de regio Ligurië, net achter Ventimiglia, tussen bergen, olijfgaarden en smalle middeleeuwse straatjes. Het dorp staat bekend om zijn indrukwekkende Ponte Vecchio, de karakteristieke “ezelsrugbrug”, en het hoger gelegen Castello dei Doria dat over het dorp uitkijkt. Zelfs Claude Monet was ooit zo onder de indruk van deze plek dat hij het dorp en de brug meerdere keren schilderde.
Een aantal jaren geleden besloten Manuel en zijn vrouw Fabiënne samen met hun zoon Levi het avontuur aan te gaan en hun geluk te zoeken in Italië. Uiteindelijk kwamen zij terecht in dit pittoreske dorpje, waar een bijzondere mijlpaal wachtte: Manuel werd vijftig jaar. En precies dát maakte deze reis extra speciaal, want het plan was hem volledig te verrassen met ons bezoek.
Alsof dat nog niet genoeg was, waren opa en oma enkele dagen eerder al vanuit Ibiza naar Italië afgereisd. Uitgezwaaid door Daniel en Britt, die toen zelf nog op bezoek waren bij opa en oma op Ibiza. Ook zij hadden geen idee wat er stond te gebeuren.
Onze vlucht bracht ons naar Aéroport Nice Côte d’Azur, waarna we met een huurauto koers zetten richting Italië en Dolceacqua. We vlogen dit keer met EasyJet. Geen KLM zoals tijdens eerdere reizen, maar het bleek meer dan prima. Vriendelijk personeel, een rustige vlucht en toevallig op rij 13 bij de nooduitgang met alle beenruimte die je je maar kunt wensen.
Na aankomst volgde direct het eerste kleine avontuur. De huurauto via EasyTerra.nl en Europcar leverde direct wat bureaucratische momenten op. Extra verzekeringen, upgrades en formulieren vlogen ons om de oren, maar uiteindelijk reden we tevreden weg in een Renault Clio die volgens de medewerker eigenlijk te klein zou zijn voor onze bagage. Achteraf bleek dat allemaal wel mee te vallen.
In Dolceacqua aangekomen begon direct de charme van het dorp te werken. Via Bella Riviera Holiday Homes, het bedrijf van Manuel en Fabiënne, hadden we een appartement weten te bemachtigen midden in het oude centrum. Een rustiek trappenhuis bracht ons via tientallen treden omhoog naar een knus appartement waar een fles cava en glazen klaarstonden als welkom.
Die eerste avond eindigde zoals je hoopt dat een eerste avond in Italië eindigt. Op een sfeervol plein aan de rivier schoven we aan bij Il Borgo Pizzeria Ristorante. Geen pizza’s deze keer, maar heerlijke pasta’s, visgerechten en limoncello als afsluiter.
De grote surprise voor Manuel, opa en oma
De volgende ochtend begon de echte spanning pas echt. Terwijl we zogenaamd op afstand felicitaties stuurden naar de jarige Manuel, wachtten wij gespannen op het juiste moment om toe te slaan. Berichten bleven kort, reacties waren rustig en niemand leek iets door te hebben.
Toen uiteindelijk het bericht kwam dat men “aan de koffie zat”, sloeg de spanning volledig toe. Ballonnen werden onderweg opgeblazen terwijl Britt ons via smalle haarspeldbochten de berg op reed richting het huis van Manuel en Fabiënne.
Het zoeken naar de woning bleek nog een avontuur op zich. Brievenbussen gaven niets prijs, wegen liepen dood en zelfs een voorovergebogen man waarvan we dachten dat het opa kon zijn werd eerst genegeerd. Tot alles ineens op zijn plek viel.
We parkeerden de auto buiten het hek en liepen stilletjes de oprit op. Manuel zat nietsvermoedend op zijn telefoon een spelletje te spelen. Zonder aarzelen zetten we met z’n allen “Lang zal ze leven” in.
De reactie was alles waar we op gehoopt hadden.
Ontzetting, verbazing, blijdschap en pure emotie.
Ook Fabiënne was compleet overrompeld. Maar het mooiste moment moest nog komen.
Opa en oma waren namelijk de hond aan het uitlaten en hadden werkelijk geen idee wat hen te wachten stond. Toen zij enkele minuten later het terras opliepen duurde het opvallend lang voordat het kwartje viel. Oma praatte vrolijk door, opa keek rustig om zich heen, totdat ineens de herkenning kwam.
Dat moment alleen al maakte de hele reis de moeite waard.
Italiaanse lunches, wijn en lange avonden op de berg
De rest van de dagen verliep zoals alleen Italië dat lijkt te kunnen organiseren. Lange lunches bij Chez Louisin Bordighera met wijn, cava, limoncello en uitgebreide gesprekken. Wandelen langs boulevards waar de golven wild tegen de kust sloegen. Avonden bij het huis op de berg met uitzicht over de vallei van Dolceacqua, waar vuurvliegjes door de donkere lucht dansten terwijl de barbecue nog nasmeulde.
Sanremo, terrasjes en de sfeer van de Italiaanse Rivièra
Ook Sanremo mocht natuurlijk niet ontbreken. De stad van het beroemde Festival di Sanremo bracht precies de sfeer die je verwacht van de Italiaanse Rivièra. Winkelstraten, jachthavens, terrassen en mensen kijken terwijl de cappuccino’s en drankjes opnieuw rijkelijk vloeiden.
De avonden sloten we telkens af met goed eten. Mosselen, pasta’s, zeebanket en natuurlijk opnieuw limoncello als afsluiter. Alsof Italië zelf vond dat we vooral niet nuchter aan deze herinneringen mochten terugdenken.
Een chaotische terugreis via Ventimiglia en Nice
Zelfs onze laatste dag kreeg nog een eigen verhaal. Daniel bleek een minder gelukkige ontmoeting te hebben gehad met een verboden zeevrucht en bracht een groot deel van de nacht door in gevecht met zijn maag. Daardoor veranderden onze plannen compleet en moesten we improviseren.
Een ontbijt in de jachthaven van Ventimiglia, de chaos van Hemelvaartsdag met hordes Fransen richting Italië, tijdsdruk voor de vlucht en uiteindelijk ook nog een discussie met Europcar over bestaande schades aan de huurauto.
Gelukkig hadden we zelf overal foto’s van gemaakt.
Hoewel het uiteindelijk vooral veel papierwerk gaat opleveren, liet het wel een minder fijne indruk achter van Europcar. Later hoorden we zelfs dat opa en oma exact hetzelfde hadden meegemaakt.
Mission accomplished
Maar zelfs dat kon uiteindelijk deze reis niet verpesten.
Want toen we richting luchthaven Nice reden en uitkeken over de stad, kwam het besef dat deze vier dagen veel groter waren geweest dan alleen een spontane verrassing.
Het waren vier dagen vol familie, herinneringen, spontane momenten, Italiaanse chaos, prachtige uitzichten, veel eten, nog meer wijn en bovenal emoties die je niet kunt plannen.
Het absolute hoogtepunt blijven uiteindelijk toch de gezichten van degenen die compleet verrast werden. De stilte van enkele seconden waarin alles op zijn plek viel, gevolgd door ongeloof, blijdschap en emotie.
Daar doe je het uiteindelijk voor.
Mission accomplished.
No responses yet