Windstil, maar het kompas wijst nog dezelfde kant op

Het bijstellen van de zeilen

Je kunt de windrichting niet veranderen, maar wel de stand van je zeilen. Maar wat moet je dan als de wind totaal is weggevallen? Metaforisch gezien bevind ik mij in deze situatie. Ik heb mijn positie gekozen, de stand van mijn zeilen bijgesteld en nu valt de wind weg. Maar ik ben allerminst onzeker. De voorspellingen zijn gunstig. Er is wind op komst, misschien wel een lichte storm, en als ik de wind straks goed in mijn zeilen krijg, kan dit jaar weleens heel mooi worden afgesloten. Maar zover is het nog lang niet.

Geduldig afwachten, het juiste moment kiezen

Ook nu weer ontkom ik niet aan de vergelijking met traden. Geduldig wachten op het juiste moment, op de perfecte setup. Niet te vroeg en niet te laat, maar wel met een marge. Perfectie bestaat niet. De constante drang naar perfectie leidt alleen maar tot stress, vermoeidheid en faalangst. Daar zijn we weer: ego en angst. En waar komt hebzucht om de hoek kijken? Het mag ook wat minder, als we de wind maar goed weten op te pakken. Continu de lucht en het water lezen, observeren en kijken naar de rimpelingen en de donkere vlekken op het water. En als de wind eenmaal opkomt, anticiperen. De boot tijdig naar de opkomende vlagen sturen en oploeven als de wind toeneemt.

Rimpels, golven en opkomend tij

Dit is wat ik graag doe. Alles in het leven terugbrengen tot een metafoor. Het geeft me een beeld en het geeft mij inzicht. Inzicht in het leven, maar misschien nog belangrijker: inzicht in wat ik zelf graag doe.

Dat het windstil is, betekent niet dat er niets gebeurt. Je gaat niet doelloos ronddobberen. Je onderhoudt de boot, controleert de zeilen, kijkt naar de lucht en bereidt je voor. Dat is precies wat ik doe.

Ik werk mijn afspraken af, train mijn setups en blijf investeren in mijn gezondheid en conditie. Ik train niet alleen om fysiek sterk en fit te blijven, maar ook omdat discipline en routine voor mij onderdeel zijn van de voorbereiding. Daarnaast bereid ik de kerstbomen voor. Best lastig bij 30 graden, terwijl het overgrote deel van Nederland nog op vakantie is, de rivieren een recordlage waterstand noteren en er op steeds meer plaatsen niet meer gesproeid mag worden vanwege het watertekort.

Waar de groothandel je in november overspoelt met de vraag wanneer de bomen aankomen, wordt er nu totaal niet adequaat gereageerd op de vraag om de bestellingen te plaatsen. En dus dobberen we maar wat voort.

Stilte voor de storm

Ik ben gewend om te ondernemen, dingen uit te zoeken en mogelijkheden te zien. Geduld is niet altijd mijn vriend. Als het gebeuren moet, dan kom ik in beweging. Vaak strategisch en doordacht. Maar zonder wind kom je niet vooruit. Onmacht! Dat is misschien wel het lastigste aan windstilte. Niet omdat ik niet weet wat ik wil, maar omdat ik het moment waarop de omstandigheden veranderen niet zelf kan bepalen.

Een schipper die stil ligt, verliest zijn kompas niet. Hij weet nog steeds waar het noorden ligt. Je bent niet stuurloos, de richting is nog steeds duidelijk. Dus is observeren de beste optie. Niet voortdurend aan het roer trekken om toch maar beweging te voelen, maar kijken wat er om je heen gebeurt. De lucht verandert. Het water verandert. Soms zie je eerst kleine rimpelingen voordat de eerste echte wind zich aandient.

Belangrijke les

Misschien is dat wel de belangrijkste les van deze periode. Niet iedere stilstand vraagt om een nieuwe koers. Soms vraagt het alleen om geduld en vertrouwen in de koers die je al hebt gekozen. Ik hoef mijn bestemming niet opnieuw te bepalen omdat de wind even is gaan liggen. Ik moet alleen zorgen dat ik klaar ben zodra hij terugkomt.

En die wind komt. Dat weet ik niet zeker, maar ik zie genoeg om mij heen om erop te anticiperen. Misschien wordt het een zacht briesje, misschien trekt hij onverwacht hard aan. Misschien moet ik mijn zeilen opnieuw bijstellen. Dat hoort erbij. Een koers is geen vaststaand spoor, maar een richting waarin je beweegt terwijl je voortdurend blijft kijken, voelen en bijsturen.

Voorlopig dobber ik dus nog even. Ik werk, ik train, ik bereid me voor en ik kijk naar de horizon. Niet omdat ik niet weet wat ik moet doen, maar omdat ik weet dat het juiste moment niet geforceerd hoeft te worden.

De zeilen staan klaar. Het kompas staat goed.

Nu is het wachten op de wind.