Omdat het leven niet stil blijft staan
Begin dit jaar koos ik voor een nieuw uiterlijk en een nieuwe richting van dit platform. Niet omdat het leven stil blijft staan, maar juist omdat het voortdurend in beweging is en je daarin zelf moet meebewegen.
Deze website draait niet alleen om lifestyle, mindset en discipline. Uiteindelijk gaat het ook over mijn eigen leven. Over bewustwording, balans vinden en richting kiezen. Het veranderen van een mindset en het aanbrengen van discipline in een leven dat tijdelijk geen duidelijke koers kent, is niet altijd eenvoudig. Zeker niet wanneer de wereld om je heen gewoon doordraait. Mensen om je heen leven hun leven, gaan naar hun werk, maken plannen en zetten stappen. Terwijl jij soms bezig bent met processen die van binnen plaatsvinden en voor de buitenwereld nauwelijks zichtbaar zijn.
Afgelopen jaar stond voor mij in het teken van rouw. Begin dit jaar volgde acceptatie, gevolgd door het opnieuw vinden van richting. Niet omdat ik stil wilde blijven staan bij verlies, maar omdat ik wilde begrijpen wat er na verlies ontstaat.
De vrijheid om je eigen positie te kiezen
Rouw gaat voorbij. Niet omdat je vergeet, maar omdat je leert leven met wat er is gebeurd. Wat volgt is acceptatie.
Na mijn eerste schrijven dit jaar ben ik bewust teruggegaan naar de kern. Ik zocht opnieuw naar balans, verantwoordelijkheid en mentale veerkracht. Stap voor stap vond ik nieuwe richting op een moment waarop veel oude verantwoordelijkheden waren verdwenen.
Na alles wat je hebt meegemaakt denk je soms dat je ergens naar op zoek bent, terwijl je diep van binnen allang weet waar het werkelijk over gaat. De afgelopen maanden heb ik veel geschreven over mindset, gedrag, keuzes en patronen. Over ego, angst en hebzucht. Over het verschil tussen weten en doen. Onderwerpen die niet alleen interessant zijn binnen ondernemerschap, trading of persoonlijke ontwikkeling, maar vooral binnen het leven zelf.
De vraag: waar kom je uiteindelijk uit?
Uiteindelijk kom je steeds weer bij jezelf uit.
Als ik terugkijk op mijn leven zie ik iemand die altijd zijn eigen weg heeft gezocht. Niet uit rebellie. Niet omdat ik overal tegenaan wilde schoppen. Maar omdat ik graag zelf bepaal waar ik sta.
In mijn tienerjaren sloot ik makkelijk aan bij verschillende groepen. Had een groep een meningsverschil met een andere groep, dan voelde ik mij net zo makkelijk thuis bij een derde groep. Niet omdat ik geen loyaliteit kende, maar omdat ik me nooit prettig voelde als ik moest kiezen voor een kamp.
Later kwam ik hetzelfde tegen binnen werk, relaties, familie en ondernemerschap. Overal bestaan verwachtingen. Mensen hebben ideeën over hoe jij zou moeten leven. Wat verstandig is. Wat onverstandig is. Wat veilig is. Wat risico is. Wat succes is. Wat falen is. Vaak zijn die adviezen goed bedoeld. Maar uiteindelijk blijven het hun ideeën. Niet die van jou.
Keuzes en verwachtingen
Het analyseren van patronen is nooit iets geweest waar ik bewust naar op zoek was. Het lijkt eerder een onderdeel van wie ik ben. Ik kijk naar situaties, naar mensen, naar gedrag en naar keuzes. Niet alleen bij anderen, maar vooral bij mezelf.
Waarom blijven bepaalde situaties zich herhalen? Waarom geven sommige keuzes energie terwijl andere keuzes energie kosten? Waarom blijf je soms hangen in iets waar je eigenlijk al afscheid van hebt genomen?
Het zijn vragen die mij altijd hebben beziggehouden. Niet omdat ik op zoek was naar problemen, maar omdat ik wilde begrijpen waarom sommige dingen blijven terugkomen. Misschien is dat wel één van de rode draden in mijn leven. Kijken, observeren, analyseren en uiteindelijk proberen te begrijpen wat er werkelijk speelt.
Loslaten en verantwoordelijkheid nemen
Lange tijd dacht ik dat mijn grootste uitdaging lag in het loslaten en het nemen van verantwoordelijkheid. Tegenwoordig denk ik daar anders over.
Ik ben er steeds meer van overtuigd geraakt dat mijn leven veel meer draait om het vinden van de juiste positie. Niet boven mensen. Niet onder mensen. Maar gewoon op mijn eigen plek.
Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk blijkt dat vaak ingewikkelder dan gedacht. Want verbonden blijven met mensen die je lief zijn en tegelijkertijd trouw blijven aan jezelf, is soms een dun koord waar je voortdurend overheen loopt. Juist daar ontstaat vaak de spanning. Niet in de liefde voor de ander, maar in het vergeten van jezelf.
Loyaliteit
Ik ben loyaal aan mijn gezin, mijn partner en de mensen die belangrijk voor mij zijn. Tegelijkertijd merk ik dat er iets in mij zit dat ruimte nodig heeft. Niet om weg te lopen. Niet om afstand te creëren. Maar om vrij te kunnen bewegen.
Misschien is dat wel waarom ik zo geïnteresseerd ben in mensen, groepen en dynamieken. In de manier waarop mensen zich tot elkaar verhouden. Ik kijk graag, luister graag en observeer graag. En misschien heb ik daardoor soms langer gekeken dan nodig was. Niet uit twijfel, maar omdat ik graag wil begrijpen.
Alleen komt er een moment waarop begrijpen niet meer genoeg is. Dan weet je het eigenlijk wel. Dan wordt de vraag niet langer: “Waarom?” maar: “Wat ga ik ermee doen?” En dat is precies de fase waarin ik mij vandaag bevind.
Gezien, meegemaakt en geleerd
Ik heb veel gezien, veel meegemaakt en daar veel van geleerd. Ik weet wat ik leuk vind. Ik weet waar mijn energie van gaat stromen. Ik weet welke mensen belangrijk voor mij zijn en ik weet ook welke dingen ik langzaam aan het ontgroeien ben.
Dat betekent niet dat ik morgen alles anders ga doen. Want zo werkt het leven niet. Sommige hoofdstukken rond je netjes af. Andere laat je langzaam uitdoven. Maar ergens verschuift er iets. Niet zichtbaar voor de buitenwereld, maar wel voelbaar voor jezelf.
Steeds vaker merk ik dat ik niet meer bezig ben met het zoeken naar antwoorden. Steeds vaker ben ik bezig met de vraag hoe ik mijn leven wil inrichten op basis van wat ik al weet.
Vrijheid in een breder perspectief
Misschien is dat wel volwassen vrijheid. Niet doen waar je op dat moment zin in hebt. Niet leven zonder verplichtingen. Maar de vrijheid hebben om je eigen positie te kiezen. De vrijheid om niet voortdurend te hoeven voldoen aan verwachtingen van anderen. De vrijheid om keuzes te maken waar je zelf de verantwoordelijkheid voor draagt.
Misschien is dat uiteindelijk de belangrijkste les die ik de afgelopen maanden geleerd heb. Ik ben niet op zoek naar vrijheid. Ik ben op zoek naar de vrijheid om mijn eigen positie te kiezen.
En eerlijk gezegd denk ik dat ik die positie al veel langer ken dan ik zelf dacht. Misschien moest ik alleen eerst door het proces heen om dat te kunnen zien.
No responses yet