Niet iedereen hoeft het te begrijpen
In mijn laatste persoonlijke blog schreef ik over rouw, acceptatie en het opnieuw vinden van richting. Hierin schreef ik bovendien dat ik niet direct op zoek ben naar vrijheid, maar naar de vrijheid om mijn eigen positie te bepalen.
Dat is precies waar ik mij op dit moment bevind. Niet op een eindpunt. Niet met alle antwoorden. Maar ergens tussen weten en doen.
Wat mij opvalt, is dat mensen graag willen weten hoe iets eindigt. Of iets gaat lukken. Wat het oplevert. Of het verstandig is. Misschien ben ik zelf ook ooit zo geweest, maar voor zover ik weet kijk ik daar tegenwoordig anders naar.
Een voorbeeld zoals ik hem niet eerder vertelde
Laatst kwam het bij de sportvereniging ter sprake. Beleggen, traden, de beurs. Zoals vaker ontstonden de verhalen en voorbeelden. “Weet je wie dat ook deed? Die is er failliet aan gegaan.” Al snel volgde de vraag waarom ik het dan beter zou doen.
Mijn antwoord was kort en eenvoudig. Ik hoef het niet beter te doen. Traden of beleggen is geen wedstrijd en allerminst een competitie.
De beurs verslaan
Sterker nog, niemand verslaat de beurs. Ik niet en een ander ook niet. Behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Dat geldt voor succes, maar net zo goed voor mislukking. Uiteindelijk gaat het niet om beter, sterker of intelligenter zijn. De kracht zit niet in beter zijn, maar in anders durven zijn.
Misschien is dat ook waarom ik zo naar het leven kijk. Geen keuze maken is uiteindelijk ook een keuze. Niet omdat geen keuze goed of fout is, maar omdat iedere keuze een richting bepaalt.
Zekerheid bestaat niet in het leven
Wat mij opvalt, is dat veel mensen op zoek zijn naar zekerheid. Een vaste baan. Een vast inkomen. Een pensioen. Een vast patroon. Een route die door anderen al duizenden keren bewandeld is. Daar is helemaal niets mis mee. Toch biedt ook die route geen enkele garantie.
We kiezen een kabinet voor vier jaar, maar tijdens het spel veranderen het speelbord en de spelregels voortdurend. Dingen die vandaag vanzelfsprekend lijken, kunnen morgen alweer anders zijn. Misschien is dat wel de essentie van het leven. We zoeken zekerheid op een plek waar die eigenlijk niet bestaat.
Regelmatig vraag ik mij af of ik nog wel op dat speelveld pas. Een speelveld waarin ik me niet altijd thuis voel, maar waar ik me wel aan de regels dien te houden. Misschien is dat ook de reden waarom ik merk dat ik iets anders zoek. Niet omdat ik risico aantrekkelijk vind of omdat ik denk dat ik slimmer ben dan een ander, maar omdat ik merk dat sommige dingen niet meer passen bij de fase waarin ik mij nu bevind.
De reis en de bestemming
Van het leven bestaat geen routekaart. Geen schatkaart waarop staat waar geluk te vinden is. Je leeft het. Je maakt keuzes, grijpt kansen, verwerkt verliezen en hoopt onderweg steeds dichter bij jezelf uit te komen.
Terwijl ik dit schrijf, teruglees en overdenk, zit ik op Ibiza. Niet om mezelf te vinden; ik ben mezelf niet kwijt. Ook niet om antwoorden te zoeken, want de belangrijkste antwoorden draag ik al langer met mij mee. Soms is het gewoon goed om afstand te nemen van de dagelijkse dingen. Om ruimte te maken. Ruimte die niet direct gevuld hoeft te worden. Misschien is dat wel de grootste verandering die ik de afgelopen tijd heb doorgemaakt.
Misschien is dat ook wat ouder worden met je doet. Je bent steeds minder bezig met de bestemming en steeds meer met de positie van waaruit je leeft. Steeds minder met wat anderen verwachten en steeds meer met wat voor jou klopt. Niet uit ego of uit rebellie, maar omdat je voelt dat sommige hoofdstukken zijn afgerond en andere langzaam mogen ontstaan.
Verwachtingen
Wat ik er zelf van verwacht? Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik uitkom. Ik weet ook niet of alles gaat lopen zoals ik het vandaag voor me zie. Misschien lukt het, misschien ook niet. Dat is uiteindelijk het leven.
Wat ik inmiddels wel weet, is dat ik liever onderweg ben naar iets wat echt bij mij past dan dat ik stil blijf staan op een plek die ik langzaam ben ontgroeid. Misschien is dat uiteindelijk waar vrijheid voor mij over gaat. Niet doen waar je zin in hebt en ook niet leven zonder verantwoordelijkheden, maar de vrijheid hebben om je eigen positie te kiezen.
En eerlijk gezegd denk ik dat ik die positie al veel langer ken dan ik zelf dacht. Misschien moet ik alleen nog de moed hebben om er volledig in te gaan staan.
No responses yet