Een waterig zonnetje boven een veranderende wereld
Het is een mooie vrijdagochtend in augustus. Door de sluierachtige bewolking probeert een waterig zonnetje het grauwe wolkendek te doorbreken. De temperatuur van twintig graden voelt goed aan, ondanks de hoge luchtvochtigheid.
Ik leg de laatste hand aan de ondergrond van een aan te leggen gazon in de achtertuin van een woning aan een doorgaande, drukke straat in Haarlem. Een straat waar vroeger lijn 2 de woningen op hun grondvesten deed trillen.
Een gazon? Buiten mijn werkzaamheden in de kerstbomenbranche en het traden leg ik ook tuinen aan en onderhoud ik ze. Als ik het over een driesprong heb, wordt misschien duidelijk over welke paden ik in mijn blogs spreek. Alleen ga ik daar in dit stuk niet verder op in. Ik wil het graag hebben over mijn observatie en analyse van mijn leefomgeving, zoals ik die vandaag ervaar.
De leeftijd waarop je begint te denken dat vroeger niet alles slechter was
Ik word een dagje ouder. En daarmee verandert ook de wereld om ons heen. Daar kunnen oudere mensen vaak maar moeilijk mee omgaan. Maar om nou toe te geven dat ik die leeftijd inmiddels bereikt heb… Nee, zover ben ik nog niet.
Toch is mijn observatie van de veranderende maatschappij niet bepaald positief.
Nou kunnen we stellen dat ouders en grootouders zelden positief zijn over de veranderingen die zij in hun tijd meemaken. Ik probeer daarom wat water bij de wijn te doen. Maar zelfs als ik een heel vat water pak, blijft mijn ervaring vooralsnog bijster slecht.
Soms kun je als ondernemer behoorlijk fout zitten
Als ik na de laatste handelingen de hark, schep en bezem in mijn kruiwagen opberg, vind ik het tijd voor koffie. De bewoner en tevens opdrachtgever is niet thuis. Ik begeef me daarom naar een nabijgelegen koffiebar in de straat.
Een geweldig leuk opgezette koffiecorner in het voormalige pand van de Primera. Ruim voor de coronacrisis deden we hier onze postzaken en kochten we onze inktcartridges. Ooit heb ik zelf het idee van een koffiebar op deze locatie geopperd, maar de zonzijde ontbrak en daardoor leek het mij geen aantrekkelijke plek.
Soms kun je als ondernemer behoorlijk fout zitten.
Een kop koffie en een klein inkijkje in de maatschappij
Als ik binnenstap, zie ik een grote achterban van Klaver en Jetten. Misschien een verdwaalde Jimmy Dijk-stemmer. Geen extreme aanhangers, zo lijkt het, maar wel mensen die zich herkennen in het gedachtegoed van links. Help elkaar en deel wat je te veel hebt met je medemens die het moeilijk heeft.
Een mooi uitgangspunt. Maar ergens voelt het dubbel. De loodgieter, cv-monteur of elektricien wordt inmiddels nadrukkelijker door deze achterban richting een elektrisch busje geduwd. Ondertussen vergeet men opzettelijk de inmiddels schaars geworden ambachtsman een bakje koffie aan te bieden. Want stel je eens voor, met de huidige prijzen van vandaag.
Wees goed voor uw medemens, maar wie omzet creëert moet afstaan.
Pinnen voor de koffie en een potje voor de fooi in contante munten
Voor mij staat een schilder, herkenbaar aan zijn schildersoutfit. Net als ik valt hij enigszins uit de toon. In zijn handen een briefje van tien. Tien keiharde contante euro’s.
“Helaas, alleen pinnen meneer.”
Op de bar staat ondertussen een glas gevuld met contante euro’s. Hele euro’s zelfs. En munten van twee euro. Oh ja, de fooi natuurlijk. Een potje voor je laatste muntjes. Doneer ze maar hier.
Ik heb één simpele regel: bij ‘alleen pinnen’ geef ik geen fooi. Ik betaal al genoeg voor het administratief aanpassen van mijn girale saldo, dus in dat geval doe ik zeker niet aan een virtuele fooibetaling. Het weigeren van een wettig betaalmiddel voelt voor mij niet als service. Dus ook geen klinkende munten in het fooienpotje!
De digitale ober vraagt alvast om een fooi
Diezelfde middag sta ik bij een horecagelegenheid in Amsterdam The Style Outlets. Ik mag mijn bestelling plaatsen via een digitaal computerscherm, zoals bij McDonald’s.
Ik kan daar netjes mijn bestelling invoeren en een volledig proces doorlopen. Net als in een digitale winkel op internet is de laatste stap het afrekenen van je virtuele winkelwagentje.
Ik krijg het bedrag netjes in beeld. En vervolgens de vraag hoeveel fooi ik wil geven. Ik schud met mijn hoofd, betaal en neem een sensor mee die gaat piepen wanneer mijn bestelling klaar is.
Wanneer de bank en de horeca steeds meer op elkaar beginnen te lijken
Mijn vergelijking tussen de bank en de horeca komt hier wel erg dichtbij. De bank is als een horecagelegenheid of restaurant waar je zelf je bier tapt, je drinken inschenkt, zelf kookt en bakt en uiteindelijk ook nog jezelf bedient.
De verschillen worden steeds kleiner en beginnen langzaam werkelijkheid te worden.
No responses yet