Amerika, here we come
Op 20 december 2008 vertrekken we vanuit Nederland voor een vakantie die ons naar de andere kant van de Atlantische Oceaan zou brengen. Bestemming: Florida. Twaalf nachten aan St. Pete Beach, met uitstapjes naar Tampa, Orlando en alles wat we onderweg tegen zouden komen.
Het zou een reis worden van zon, stranden, pretparken, enorme auto’s, bizarre hoeveelheden eten, shopping malls, wildlife, Amerikaanse vriendelijkheid en een constante verbazing over één terugkerend gegeven: in Amerika is werkelijk alles groter.
Via Detroit naar Florida
Na acht en een half uur vliegen zette het toestel zich in voor een landing op de luchthaven van het koude Detroit. Grote ijspegels hingen aan de goten van de gebouwen en enorme Amerikaanse trucks reden af en aan om sneeuw en ijs van het vliegveld te verwijderen. Het sneeuwde op dat moment niet, maar gezien de hoeveelheid materieel die nodig was om de luchthaven schoon te houden, vroegen we ons af hoe dat moest gaan wanneer het werkelijk hard zou sneeuwen.
De werknemers van de luchthaven waren dik ingepakt. De reizigers daarentegen liepen, net als wij, relatief luchtig gekleed door de terminal. We waren immers slechts op doorreis naar het warme Florida.
Na het verlaten van het vliegtuig werden we naar de afdeling voor internationale bezoekers verwezen. Wat volgde was een eerste kennismaking met de Amerikaanse manier van reizen en beveiligen. Ondanks de controles en ondervragingen die we op Schiphol al hadden gehad, begon het hele proces opnieuw.
Vragen over ons verblijf, ons werk, voedsel, batterijen en andere zaken werden gevolgd door elektronische vingerafdrukken en digitale foto’s. Uiteindelijk werden we toegelaten tot de Verenigde Staten en konden we op zoek naar onze koffers.
Daar ontstond opnieuw enige verwarring. De koffers zouden volgens de informatie die we op Schiphol hadden gekregen automatisch worden doorgestuurd naar onze volgende vlucht. In Amerika bleek dat niet het geval. We moesten de koffers ophalen, opnieuw inchecken en daarna weer door de volledige veiligheidscontrole.
Laptop uit de tas, camera’s uit de tas, schoenen uit, riem af en telefoon in een bakje. Alles opnieuw volgens de American way.
De overstaptijd van twee en een half uur was hierdoor vrijwel volledig verdwenen. We konden uiteindelijk nog net ontspannen bij de gate wachten voordat we aan boord gingen van een Boeing 757-200 richting Tampa.
De crew was aanzienlijk gezelliger dan die van onze vlucht vanuit Amsterdam en hoewel het toestel al wat ouder was, bracht het ons zonder problemen naar onze eindbestemming.
Een heavy Chevy en onze eerste kennismaking met Florida
Op Tampa International Airport verliep alles ineens een stuk eenvoudiger. Omdat we nu een binnenlandse vlucht achter de rug hadden, waren alle formaliteiten al in Detroit geregeld. Met de monorail gingen we naar de aankomsthal en niet veel later stonden onze koffers op de bagageband. Daar ontdekten we direct dat ook in Amerika werkelijk overal geld aan te verdienen valt. Zelfs voor een karretje om je koffers te vervoeren moest worden betaald.
Met onze bagage in de hand gingen we naar de balie van Hertz om onze huurauto op te halen. Daar bleek dat de achternaam op onze voucher anders was geschreven dan op mijn rijbewijs. Een ‘ij’ was veranderd in een ‘y’, wat voor de medewerkster achter de balie aanvankelijk een probleem leek.
Na een korte discussie, een telefoontje en wat uitleg over de Nederlandse spelling werden de papieren uiteindelijk aangepast. Daarna begon het bekende verkoopgesprek. Of we geen grotere auto wilden. Misschien een SUV. Extra verzekeringen. Aanvullende dekking. We hielden het bij wat we hadden gereserveerd.
In de parkeergarage stond op onze plaats een enorme Amerikaanse auto klaar. Een gebroken witte Chevrolet. Een echte heavy Chevy. Alles elektrisch, alle mogelijke opties en zelfs stoelverwarming. Wat je met stoelverwarming moet in Florida was op dat moment nog een raadsel. De navigatie bracht ons vervolgens zonder problemen naar St. Pete Beach, waar we de komende twaalf nachten zouden verblijven.
Onze hotelkamer bleek aanzienlijk groter dan verwacht. We hadden rekening gehouden met twee grote bedden, een televisie en misschien een kleine minibar. In werkelijkheid hadden we een complete suite. Een eethoek, een keuken met enorme magnetron en Amerikaanse koelkast, een zithoek, bureau, groot LCD-scherm met tientallen televisiezenders, airconditioning die tevens als verwarming kon dienen en een ruime badkamer met bad. En dat alles voor een prijs waarvoor je in Nederland waarschijnlijk nauwelijks twaalf dagen een eenvoudige bungalow zou huren.
Na de lange reis deden we nog wat boodschappen en sloten we de dag af met een eenvoudige maaltijd op onze kamer. Ezra had zich de hele reis voorbeeldig gedragen. Voor een kind van zes bleek hij uitstekend geschikt voor langeafstandsvluchten.
Acclimatiseren aan het Amerikaanse leven
De eerste volledige dag in Florida gebruikten we om te acclimatiseren. Na een lange reis wilden we eerst weten waar we precies terecht waren gekomen en wat er in de omgeving te doen was.
Ezra had vooral belangstelling voor de zwembaden. Het resort bleek er drie te hebben, waarvan twee verwarmd. Overdag was de temperatuur met ongeveer 23 graden heerlijk, maar zodra de zon onderging koelde het behoorlijk af. Een verwarmd zwembad was dus zeker geen overbodige luxe.
Het strand lag op nog geen honderd meter van onze kamer. De zee deed ons opvallend veel denken aan onze eigen Noordzee. De kleur, de geur en vooral de lange golfslag hadden veel overeenkomsten met de Nederlandse kust. Alleen het zand was fijner en de stranden waren aanzienlijk breder.
Het hotel bleek met recht een resort te zijn. Groot, ruim en typisch Amerikaans. Eten, drinken, auto’s, gebouwen en winkels. Alles leek groter dan we in Europa gewend waren. We brachten de eerste dag voornamelijk door aan het zwembad en op het strand. Een vreemde gewaarwording, want het was 21 december, de kortste dag van het jaar, terwijl wij in de zon lagen.
‘s Avonds reden we naar Downtown St. Petersburg. Het centrum bleek echter opvallend rustig. Zo rustig dat het ons eerder aan een stille zondag in Haarlem deed denken dan aan een Amerikaanse stad. De vele verlaten parkeergarages en lege straten gaven mij niet direct een prettig gevoel. Chantal zag daar weinig problemen in en vond dat we juist niet als toeristen opvielen. Ik had daar een iets andere mening over.
In Amsterdam zou ik zonder problemen midden in de nacht door de stad lopen. Maar in een onbekende Amerikaanse stad, in het donker, met een verlaten parkeergarage als eindpunt, voelde toch anders. Uiteindelijk vonden we weinig interessante restaurants en keerden we terug naar ons hotel.
Het onderwaterleven van Tampa
Een paar dagen later brachten we een bezoek aan The Florida Aquarium in Tampa. Het grote glazen gebouw ligt aan de haven, vlak bij de terminals waar cruiseschepen aanleggen. Het aquarium richt zich voornamelijk op dieren die voorkomen in en rond de wateren van Florida, maar er waren ook zeedieren uit andere delen van de wereld te zien.
Zoals zo vaak bij dit soort bezoeken werd duidelijk hoe vreemd en bijzonder de natuur eigenlijk kan zijn. Bij binnenkomst konden bezoekers pijlstaartroggen aanraken. Daarbij werd nadrukkelijk uitgelegd dat je de dieren voorzichtig over de vleugels moest aaien en de staart beter kon vermijden.
Ook zeesterren konden worden aangeraakt. Sommige voelden hard en ruw aan, andere verrassend zacht. Er waren duikers die met verpleegsterhaaien zwommen en verschillende bassins met dieren die we in Europa nauwelijks tegenkomen.
Toch besloten we niet de hele dag binnen te blijven. De zon scheen en Ezra wilde natuurlijk ook nog zwemmen. Terug bij het hotel maakten we foto’s van de zonsondergang. De kust van Florida had op sommige momenten net zo goed Zandvoort kunnen zijn, ware het niet dat er hier en daar palmbomen stonden en de strandhuisjes een iets andere uitstraling hadden.
Shopping op Amerikaanse schaal
Wie aan Amerika denkt, denkt vroeg of laat aan enorme winkelcentra. Dus brachten we een bezoek aan Westfield Countryside Mall. Van buiten zag het winkelcentrum gigantisch uit. Binnen bleek het uiteindelijk minder spectaculair dan verwacht. Een beetje zoals winkelcentrum Schalkwijk, maar dan groter en overzichtelijker.
Ezra wilde direct naar de speelgoedwinkel en had geluk. De winkel hield een opheffingsuitverkoop en er werd een Hot Wheels-baan gekocht. Chantal vond laarzen, jurkjes en leggings en ik kocht onder andere een Nike-shirt.
Tampa’s Lowry Park Zoo
Een dag later stond er opnieuw een keuze op het programma. In eerste instantie hadden we gedacht aan Busch Gardens Africa, maar uiteindelijk besloten we daarvan af te zien. De combinatie van een groot safaripark en spectaculaire achtbanen sprak mij persoonlijk enorm aan, maar voor Chantal en Ezra was dat minder belangrijk. Daarom kozen we voor Tampa’s Lowry Park Zoo.
Die keuze bleek uitstekend uit te pakken. De dierentuin maakte grote indruk. De dieren hadden zichtbaar veel ruimte en de verblijven waren opgenomen in een tropische omgeving die veel natuurlijker aandeed dan we gewend waren. Het voelde minder als een traditionele dierentuin en meer alsof de verschillende dieren daadwerkelijk een stukje van hun eigen leefomgeving hadden meegekregen.
Bij de giraffen gebeurde iets wat achteraf misschien wel typerend was voor Ezra op die leeftijd. Vanaf een verhoogd platform konden bezoekers de dieren voeren. Tegen betaling kreeg je wat voer en stonden de enorme giraffenkoppen plotseling op nog geen meter afstand van je. Pas dan realiseer je je werkelijk hoe groot zo’n dier is.
In hetzelfde gedeelte werden ook knuffels verkocht. Ezra was daar duidelijk van onder de indruk, maar in plaats van gewoon te zeggen dat hij er graag eentje wilde hebben, veranderde zijn humeur langzaam. Hij werd stil, ging hangen en zelfs iets drinken interesseerde hem ineens niet meer. Chantal en ik begrepen eerst niet wat er aan de hand was. Totdat duidelijk werd wat hij eigenlijk wilde: een knuffelgiraf.
Het probleem was snel opgelost. We hadden er onderweg natuurlijk nog niet genoeg verzameld, dus er kwam gewoon weer een knuffel bij. Daarna was de sfeer direct terug en konden we ons bezoek aan de dierentuin weer voortzetten zoals het bedoeld was: ontspannen en gezellig.
Omdat het kerstavond was, sloot de dierentuin die middag al vroeg. Toch hadden we voldoende tijd gehad om het park goed te bekijken. De extra attracties, zoals de wildwaterbaan, draaimolen en achtbaan, lieten we voor wat ze waren. Na het bezoek reden we terug naar ons hotel om nog even van de zon te genieten.
Het zwembad aan het strand zat behoorlijk vol, dus weken we uit naar het zwembad in de binnentuin. Daar werd gezwommen, gespeeld en gegooid met een stressballetje dat opa Johan ooit op het strand van Mallorca had gevonden. Volgens de regels van Ezra leverde gewoon vangen één punt op en vangen tussen twee vingers twee punten. Regels die uiteraard volledig door hemzelf waren bedacht.
Bij de zwembaden waren ook verwarmde hottubs aanwezig, hier spa’s genoemd. Daar maakte ik dankbaar gebruik van terwijl we genoten van de laatste zonnestralen van de dag. Ik nam zelfs nog even de tijd om Ezra wat zwemles te geven.
Voor het avondeten gingen we op zoek naar een steakhouse. Omdat Ezra graag wilde minigolfen, liepen we in die richting, maar het eerste restaurant bleek geen kindermenu te hebben. Even verderop vonden we naast de minigolfbaan een typisch Amerikaans pannenkoekenrestaurant. Zo’n restaurant zoals je het alleen uit films kent: eenvoudige banken, grote tafels, voortdurend bijgevulde glazen en porties waarvan je je afvraagt of ze werkelijk voor één persoon bedoeld zijn.
De pannenkoeken waren gigantisch. Vijf dikke exemplaren op een stapel, voorzien van een enorme hoeveelheid slagroom. Chantal gaf het na één pannenkoek eigenlijk al op en ook Ezra kreeg zijn portie onmogelijk op. Zelf koos ik voor vlees, broccoli en champignons.
De serveerster, afkomstig uit Albanië, vertelde ons lachend dat sommige Amerikanen dergelijke porties wel degelijk volledig opaten. Wij konden ons daar weinig bij voorstellen en waren vooral blij dat we niet verplicht waren ons bord leeg te eten.
Na het diner wilden we nog gaan minigolfen, maar de baan bleek vanwege kerstavond inmiddels gesloten. Daarmee kwam een einde aan een dag die misschien niet de spectaculaire achtbanen van Busch Gardens had gebracht, maar wel een prachtige dierentuin, een nieuwe knuffel, zwemmen, zon en een typisch Amerikaanse maaltijd had opgeleverd.
Kerst in de zon
Kerst in Florida bleef een vreemde ervaring. Op 25 december lagen we gewoon bij het zwembad en op het strand. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam en kerstgevoel was er nauwelijks.
Het was bovendien mijn verjaardag. Via Skype maakten we contact met Nederland en spraken we met familie die daar inmiddels kerst vierde. Ook via Hyves kwamen felicitaties binnen. Langzaam begon daardoor toch een klein verjaardagsgevoel te ontstaan.
Van kerst daarentegen merkten we weinig. We maakten strandwandelingen, Ezra zocht schelpen en we brachten de dag door zoals je dat normaal tijdens een zomervakantie op Mallorca zou doen. ‘s Avonds aten we opnieuw in het ‘Het Kompas’, het restaurant van het hotel.
Zoals zo vaak in Amerika waren de porties gigantisch. Dat werd een terugkerend thema van de vakantie. Veel. Heel veel. Te veel.
Ellenton Premium Outlets
De Ellenton Premium Outlets zouden ons laten zien wat shoppen op Amerikaanse schaal werkelijk betekende. Na een dag eerder regenachtige avond werden we wakker onder een strakblauwe hemel. Ezra sliep tot half tien, iets wat hij naar mijn weten nog nooit eerder had gedaan. Na het ontbijt reden we richting Ellenton.
Onderweg moest er getankt worden en maakten we kennis met een ander Amerikaans voordeel: benzineprijzen. Onze Chevrolet bleek FlexFuel te zijn. Na wat onduidelijkheid over E85 besloot ik de vrouw achter de kassa gewoon te vragen hoe het systeem werkte. Na ongeveer veertig liter getankt te hebben, kon ik de prijs nauwelijks geloven. Zeventien dollar en vijfennegentig cent.
Op dat moment voelde de Nederlandse automobilist in mij zich behoorlijk genaaid door de Nederlandse overheid.
De vrouw achter de balie bleek bovendien buitengewoon vriendelijk. Toen ik haar een fooi wilde geven voor haar uitleg weigerde ze vriendelijk. Het was immers haar werk en ze deed het met plezier. Dat was opnieuw iets wat ons tijdens de reis opviel. De Amerikanen waren over het algemeen vriendelijk, behulpzaam en opvallend ontspannen in het verkeer.
De rit naar de outlet verliep vervolgens via de indrukwekkende Skyway Bridge. Een enorme verbinding over Tampa Bay. Met Nederlandse ogen bekeken was het moeilijk te bevatten hoeveel infrastructuur hier over water was aangelegd. Bruggen die kilometers lang waren en verkeersproblemen leken op te lossen waarvoor we in Nederland waarschijnlijk eerst twintig jaar zouden vergaderen.
Bij Ellenton veranderde mijn definitie van groot. Ik had vooraf gedacht aan iets als Batavia Stad. Dit was XXL. Het complete complex was enorm. De hoeveelheid parkeerplaatsen overweldigend en vrijwel alle grote Amerikaanse merken waren vertegenwoordigd. Bovendien was het niet alleen een outlet, het was ook nog eens uitverkoop. Vijftig procent korting. Zestig procent korting. Buy one, get one fifty percent off. De hebberigheid sloeg snel toe.
All Stars, Tommy Hilfiger, DKNY, Nike, Guess en verschillende andere merken verdwenen in onze tassen. Voor bedragen waarvoor je in Nederland misschien één of twee kledingstukken zou kopen, liepen we hier met volle handen terug naar de auto. De vraag was uiteindelijk niet of we iets konden kopen. De vraag was hoe we alles weer in de koffers naar Nederland zouden krijgen.
Fort De Soto en de natuur van Florida
Na een week hadden we behoefte aan iets anders dan pretparken en winkelcentra. Ezra had last van zijn oor en mocht niet zwemmen. Daarom besloten we iets in de omgeving te zoeken.
Tijdens het browsen op Google Earth was mijn oog gevallen op Fort De Soto Park. Geen idee wat we daar precies zouden aantreffen, maar vanuit de lucht zag het er interessant uit. De rit naar het park voerde langs woonwijken met enorme villa’s aan het water. Veel huizen hadden eigen aanlegplaatsen en liftsystemen voor boten. Geen kleine sloepjes, maar serieuze boten. Na opnieuw tol betaald te hebben kwamen we het park binnen. Vrijwel direct zagen we een groep mensen met camera’s naar boven kijken. Niet veel later ontdekten we waarom. Een Amerikaanse zeearend. We hadden ze eerder in de dierentuin gezien, maar dit was een wild exemplaar. Dat maakte het toch bijzonder.
Verderop stond een enorme Amerikaanse vlag op een mast die bijna net zo indrukwekkend was als de vlag zelf. We bezochten stranden waar kitesurfers actief waren en waar je een indrukwekkend uitzicht had op de Skyway Bridge. Later reden we richting het oude fort dat ooit werd gebouwd ter bescherming van de toegang tot Tampa Bay.
De vergelijking met Forteiland IJmuiden was snel gemaakt. Ook hier draaide alles om de bescherming van een belangrijke waterweg. Rond het fort zaten veel Amerikanen te barbecueën. Overal stonden gemetselde barbecues en grote groepen hadden koeltassen, eten en drinken meegenomen. Niet ver van het fort lag een lange pier waar tientallen mensen stonden te vissen. Langs de pier stonden speciale voorzieningen om visgereedschap schoon te maken.
In het water rondom de pier waren kunstmatige riffen aangelegd door grote betonnen structuren af te zinken. Het idee was dat koraal en andere organismen zich hier zouden vestigen, waardoor vissen werden aangetrokken. En waar vissen zijn, verschijnen vanzelf vissers.
Fort De Soto bleek uiteindelijk een van de verrassendste uitstapjes van de vakantie. Geen commerciële attractie, geen enorme entreeprijzen en geen wachtrijen.
Gewoon natuur, stranden, water en ruimte.
SeaWorld Orlando
De grootste dagtrip van de vakantie bracht ons naar Orlando. SeaWorld kende ik voornamelijk van televisie. De beelden van enorme orka’s die liters water over de rand van het bassin gooien stonden al jaren op mijn netvlies. De verwachtingen waren hoog.
De rit vanuit St. Pete Beach naar Orlando was lang, maar dat lijkt in Amerika nauwelijks betekenis te hebben. Honderd kilometer is daar blijkbaar gewoon een stukje rijden. Wat tijdens de rit opnieuw opviel was het verkeer. De wegen waren breed, overzichtelijk en goed onderhouden. Vrachtwagens, auto’s en campers reden allemaal rustig door elkaar heen. En wat voor campers. Sommige waren groter dan een touringcar en trokken achter zich een SUV of pick-up alsof het een normale aanhanger was.
Het verkeer functioneerde op een manier die voor Nederlandse begrippen vreemd leek. Wie rechts reed, bleef rechts. Wie links reed, reed links. Inhalen kon zowel links als rechts gebeuren zonder dat iemand daar bijzonder van onder de indruk leek. We zagen weinig agressie en nog minder ongelukken.
Bij Orlando verschenen de bekende namen op de verkeersborden. Disney World, Universal en verschillende andere pretparken. SeaWorld zelf was indrukwekkend groot, maar vooral de parkeerplaats maakte indruk. Rijen auto’s, grote pick-ups en enorme SUV’s zover je kon kijken. De entree was niet goedkoop, maar eenmaal binnen bleek al snel dat er nog genoeg mogelijkheden waren om meer geld uit te geven. Merchandising was overal. Jassen, tassen, speelgoed, sieraden, sleutelhangers, T-shirts, truien en natuurlijk knuffels. Met één kind bleef de schade gelukkig beperkt.
We bezochten onder andere de dolfijnen, manatees, pinguïns, zeehonden en haaien. De manatees maakten indruk. In Florida worden ze bedreigd, onder andere door de schroeven van motorboten. SeaWorld had veel aandacht voor bescherming en educatie rondom deze dieren. Bij de pinguïns stapten we letterlijk een koude wereld binnen. Grote gekoelde verblijven moesten de dieren het gevoel geven dat ze zich in hun natuurlijke leefomgeving bevonden.
Daarna volgden de attracties.
Een wildwaterbaan sloegen we over vanwege de enorme wachtrij. De grote achtbaan, Kraken, wilde ik later op de dag nog bezoeken. Eerst was het tijd voor de orka’s. De wachttijd was lang, maar uiteindelijk namen we plaats in het enorme stadion. Het bassin was indrukwekkend groot en diep, maar met meerdere orka’s erin bleef ik persoonlijk het gevoel houden dat het voor zulke enorme dieren toch beperkt was.
De show zelf was spectaculair. Gigantische schermen vormden het decor en de trainers werkten met de dieren in een zorgvuldig geregisseerde voorstelling. En natuurlijk kwam het water. Liters tegelijk werden door de enorme dieren over de rand geslagen. Zelfs op de tweede rij kregen we de spetters mee. Het bleef indrukwekkend om deze dieren eens met eigen ogen te zien.
Tegen het einde van de middag bezochten we Polar Express, een tijdelijke kerstattractie waarin het verblijf van beluga’s en ijsberen was omgetoverd tot een kerstwereld. Inclusief kerstboom, elfen en natuurlijk de kerstman waarmee je tegen betaling op de foto kon.
Toen het donker begon te worden was het mijn beurt. Ezra en Chantal namen plaats op een bankje terwijl ik in de rij ging staan voor Kraken. De wachtrij bleek een attractie op zichzelf. Mensen die extra hadden betaald mochten via een aparte ingang sneller instappen en passeerden regelmatig de normale rij. Uiteindelijk was ik aan de beurt.
De stoel stond op een onderstel, mijn benen hingen vrij in de lucht en de beugels werden strak over mijn lichaam getrokken. Bewegen was daarna onmogelijk. De vloer verdween onder onze voeten. Het hek ging open. En daar gingen we.
Op 45 meter hoogte vroeg ik me nog even af waar ik aan begonnen was. Maar terug kon niet meer. De afdaling werd gevolgd door loopings, kurkentrekkers en draaibewegingen waarbij ik na enkele seconden niet meer wist wat boven of onder was. Met snelheden van ruim honderd kilometer per uur was het pure chaos.
Gewoon geweldig. Vier minuten plezier na een lange wachtrij.
Maar het was het waard.
Amerikaanse restaurants en onbegrijpelijke porties
Een van de leukste ervaringen waren de typisch Amerikaanse restaurants. Vooral IHOP maakte indruk. Het interieur, de bediening en de sfeer leken rechtstreeks uit een Amerikaanse film te komen. De pannenkoeken waren enorm. Vijf dikke exemplaren op elkaar gestapeld, voorzien van enorme hoeveelheden slagroom. Ezra kreeg natuurlijk zijn eigen stapel.
Chantal zat na één pannenkoek eigenlijk al vol. Zelf hield ik het meestal bij vlees met groenten. De serveerster vertelde dat ze uit Albanië kwam en zelf verbaasd was over de hoeveelheden voedsel die sommige Amerikanen konden eten. Volgens haar waren er mensen die zonder problemen twee van dergelijke maaltijden wegwerkten.
We besloten maar niet te willen weten hoe die mensen er vervolgens uit zouden zien. Ook McDonald’s bleek in Amerika vrijwel identiek aan de Nederlandse variant. De verpakking, de inrichting en het eten waren nauwelijks anders. Alleen de drankjes waren groter en bijvullen was onbeperkt.
Je mocht drinken totdat je ongeveer uit elkaar klapte.
Slim bekeken.
Oudejaarsavond op St. Pete Beach
De laatste dag van het jaar was opnieuw zonnig en warm. Het hotel was inmiddels aanzienlijk drukker geworden. Amerikanen hadden blijkbaar besloten om de periode tussen kerst en oud en nieuw te gebruiken voor een vakantie.
De parkeerplaatsen waren vol, de ligbedden bezet en het restaurant drukker dan tijdens de kerstdagen. We genoten nog een laatste keer van de zon en maakten ons langzaam klaar voor de terugreis.
Om zes uur Nederlandse tijd maakten we vanuit de computerkamer van het hotel verbinding met Nederland via Skype om familie een gelukkig nieuwjaar te wensen. De computerkamer zelf was overigens inmiddels verhuisd naar een voormalige toiletruimte. De oude afvoeraansluitingen waren nog zichtbaar.
Niet bepaald de meest luxe internetvoorziening. Voor het avondeten gingen we opnieuw naar IHOP. Ezra wilde graag een gewone dunne pannenkoek. Hij kreeg er vijf.
Chantal bestelde kleine Amerikaanse poffertjes en ik koos opnieuw voor vlees met broccoli, champignons en uien. Later op de avond maakten we foto’s van de kerst- en feestverlichting langs de boulevard.
Tijdens onze wandeling hoorden we plotseling meerdere sirenes. Niet één, maar verschillende. In eerste instantie dacht ik aan een ernstig ongeluk. Uiteindelijk bleek het om een arrestatie te gaan waarbij verschillende hulpdiensten aanwezig waren.
Om middernacht bleek oud en nieuw in Florida aanzienlijk rustiger te verlopen dan in Nederland. Particulier vuurwerk was niet toegestaan en alleen enkele hotels en bedrijven organiseerden vuurwerkshows. In de verte waren wat feesten te horen. Verder bleef het opvallend rustig. Geen enorme explosies. Geen vuurwerkbommen. Geen complete chaos. Een rustige jaarwisseling onder de palmbomen.
Terug naar huis
Op nieuwjaarsdag stonden we vroeg op. De laatste spullen werden ingepakt, de koffers gesloten en we deden nog een laatste ronde door de kamer om te controleren of we niets waren vergeten. Ondanks alle aankopen bleken de koffers uiteindelijk gewoon dicht te kunnen.
Bij het uitchecken kregen we nog een rekening voor parkeren, eten en drinken, maar verder verliep alles probleemloos. Daarna reden we voor de laatste keer weg van St. Pete Beach richting Tampa International Airport. Op de weg was het opvallend druk vanwege een American Football-wedstrijd bij het Raymond James Stadium.
De huurauto werd zonder problemen ingeleverd en ook het inchecken verliep soepel. Na de veiligheidscontrole namen we de monorail naar de gate. Schoenen uit. Riem af. Laptop uit de tas. Paspoort. Instapkaart.
Het inmiddels bekende Amerikaanse circus. Maar alles verliep snel. Rond twaalf uur stegen we op vanuit Tampa. Via Detroit zouden we terugvliegen naar Amsterdam.
Vanuit de lucht zagen we opnieuw het besneeuwde landschap rond Detroit. De grote meren waren dichtgevroren en de wereld zag er compleet anders uit dan het zonnige Florida dat we enkele uren eerder hadden verlaten. De overstap verliep probleemloos.
Geen koffers ophalen. Geen uitgebreide procedures. Gewoon oversteken van de ene gate naar de andere.
We hadden opnieuw geluk met onze stoelen. De laatste rij van het toestel bestond uit drie stoelen in plaats van vier, waardoor we als gezin prettig bij elkaar zaten.
Slapen lukte nauwelijks. Na elf uur en drie kwartier reizen landden we vroeg in de ochtend op Schiphol. Op papier waren we weer thuis. Maar ons lichaam vertelde iets anders. Het gevoel dat het voor ons nog steeds nieuwjaarsavond was, raakten we die ochtend niet kwijt.
Amerika zoals wij het hebben beleefd
Florida was voor ons veel meer dan zon en pretparken.
Het was een kennismaking met een land dat op vrijwel ieder gebied groter leek te denken. Grotere auto’s. Grotere wegen. Grotere bruggen. Grotere winkelcentra. Grotere maaltijden. Grotere pretparken.
Maar ook een land met opvallend vriendelijke mensen. Tijdens onze reis werden we regelmatig geholpen zonder dat daar direct iets tegenover hoefde te staan. In het verkeer zagen we weinig agressie en hoewel alles op papier groot en druk was, bleef het vaak verrassend ontspannen.
Natuurlijk waren er ook zaken waar we onze vraagtekens bij zetten. De extreme beveiliging op de luchthavens. Het constante gebruik van creditcards. De enorme consumptie. De gigantische porties voedsel.
En het feit dat je na het betalen van entree voor een pretpark soms opnieuw moest betalen voor attracties of andere extra’s. Toch bleef de totale ervaring positief. Van het koude Detroit met zijn sneeuw en ijs tot de warme stranden van St. Pete Beach. Van de Skyway Bridge tot de enorme outlets. Van Fort De Soto tot SeaWorld Orlando.
We reden duizenden kilometers, zagen een klein gedeelte van Florida en ontdekten een land dat voortdurend verbaasde. Soms positief. Soms kritisch. Maar vrijwel altijd indrukwekkend.
En misschien was dat uiteindelijk wel de beste samenvatting van onze eerste reis naar Amerika.
Groot, vreemd, overdreven, soms onbegrijpelijk, maar geweldig.
I like it.
Lees mijn hele reiservaring op:
No responses yet