Een frietje speciaal lijkt misschien een klein onderwerp. Toch raakt de discussie over het weren van snackbars aan een veel grotere vraag: hoeveel invloed mag de overheid hebben op de keuzes die burgers zelf maken? Het besluit van de gemeente Haarlem om geen snackbar toe te staan in een nieuwe woonwijk roept bij mij die vraag op. Want gaat dit nog over gezondheid, of vooral over het sturen van gedrag?
De patatpolitie van Haarlem, betutteling over de rug van de gewone man
Ze beginnen hier in Nederland aardig aan mijn autonomie te tornen. Niet alleen Den Haag, maar nu ook de gemeente Haarlem gaat bepalen wat goed voor ons is.
Mijn oog viel op een bericht in De Telegraaf: in een nieuwe woonwijk komt definitief geen snackbar. De oude volksbuurt is tegen de vlakte gegaan en de gemeente heeft besloten dat een harinkje of een frietje niet meer in het straatbeeld past.
De reden? Gezondheid.
Maar wie proberen ze hier eigenlijk te beschermen?
De gewone man betaalt de prijs
De oude bewoners van dit soort wijken zijn vaak de mensen die onze samenleving draaiende houden. De gewone man. Of zoals beleidsmakers tegenwoordig zo afstandelijk zeggen: “de lagere sociaaleconomische klasse”. Alleen die terminologie al vind ik triest. We hebben het hier over de stratenmaker, de vuilnisman, de bouwvakker en de magazijnmedewerker. Mensen die jarenlang zwaar fysiek werk hebben verricht en waarvan velen op latere leeftijd de rekening gepresenteerd krijgen.
Pak de werkomstandigheden en de armoede aan, in plaats van de burger zijn patatje te ontzeggen.
Ja, statistisch gezien komt een ongezonde leefstijl vaker voor in deze groepen. Maar ligt dat werkelijk aan de snackbar op de hoek of de sigarenboer verderop? Of moeten we eerlijk durven kijken naar de omstandigheden waarin mensen leven en werken?
Als je veertig uur per week fysiek zwaar werk verricht, soms aangevuld met extra uren om financieel rond te komen, dan is je batterij aan het einde van de dag leeg. Dan ontbreekt vaak de energie, de tijd of simpelweg het geld om voortdurend met gezondheid, voedingsschema’s en biologische superfoods bezig te zijn.
Een snackbar minder, maar is Haarlem daarmee gezonder?
Het weren van een snackbar is daarom vooral symboolpolitiek. Het geeft bestuurders de mogelijkheid om te zeggen dat ze aan volksgezondheid werken, terwijl de echte problemen ongemoeid blijven: armoede, stress, werkdruk en jarenlang slopende arbeid.
Het is immers veel eenvoudiger om een vergunning te weigeren dan ervoor te zorgen dat een stratenmaker gezond zijn pensioen haalt.
Symboolpolitiek in plaats van echte oplossingen
Deze vorm van betutteling laat zien hoe ver bestuurders soms van de werkelijkheid afstaan. De overheid bepaalt steeds vaker wat goed voor mij is, alsof ik dat zelf niet kan beoordelen. Vandaag is het de snackbar. Morgen iets anders.
Misschien ben ik ouderwets, maar ik geloof nog steeds dat volwassenen prima in staat zijn om hun eigen keuzes te maken. Ook als dat betekent dat ze af en toe kiezen voor een frietje speciaal.
En eerlijk gezegd? Ik voel me steeds minder thuis in een land en stad die steeds vaker denkt te moeten opvoeden in plaats van vertrouwen.
3 Responses
Helemaal met je eens.
Beter een patatje van de friettent dan een Mc Shit menu!
Mike,
De overheid of het nou landelijk of gemeentes zijn ,zijn er niet voor ons. Kijk naar de nieuwe gemanipuleerde schijf van 5 of kijk naar wat ze flikken met de benzine prijzen die je niet alleen aan de pomp raken maar ook in de supermarkt want dat transport bedrijf dat daar alles brengt doet een brandstof toeslag die wij met de marge eroverheen ook nog eens betalen. Heerlijk blog graag gelezen en ik blijf je volgen vriend!
Ja Ramon,
Er is een groep mensen die, laten we ze voor het gemak links noemen, denkt burgers van alles te kunnen ontzeggen. Prijzen verhogen, dingen verbieden of hun eigen idealistische levensstijl opdringen. Totdat het een inkomstenbron betreft of men er zelf stiekem ook van geniet, of het toevallig binnen de eigen levensstijl past.
Zo zullen de coffeeshop, de sigarenboer en de schappen vol ongezonde producten in de supermarkt waarschijnlijk geen gevaar lopen. Je mag roken, drinken, gokken, ongezond eten, rijden en vliegen, maar wel alleen zolang er voldoende belasting, accijnzen en andere inkomsten tegenover staan. Zodra het geld oplevert, blijken principes vaak een stuk flexibeler.
Wat veel mensen binnen deze groep niet lijken te beseffen, is dat dit geld wordt verdiend door mensen die hard werken, investeren en soms moeilijke maar noodzakelijke beslissingen nemen om hun eigen hoofd en dat van hun werknemers boven water te houden. Mensen die daadwerkelijk ondernemen, risico’s nemen en in de praktijk een groot deel van de economie draaiende houden.
We zullen zien wat er gebeurt als het geld straks schaarser wordt of als de Nederlander er echt klaar mee is. Aan het stemgedrag te zien is dat moment voorlopig nog niet aangebroken.
Thanks voor het volgen en je reactie